STRAND

 

 

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans.



De ontluistering van de mens ....

Vanmiddag ben ik op bezoek geweest in het Zorgcentrum bij een lieve oude dame van 93.
Eigenlijk woont ze in ons buurtje, achter ons, maar in september vorig jaar is ze gevallen en heeft haar heup gebroken, met alle gevolgen van dien.
In eerste instantie verbleef ze, na de heupoperatie, op de revalidatieafdeling, maar geestelijk is ze zo snel achteruit gegaan dat ze niet meer naar huis kan en nu in het Zorgcentrum moet blijven.
Haar huis wordt binnenkort verkocht.
De tuin is inmiddels een wildernis geworden, dus de familie is druk bezig met snoeien en ook met het leeghalen van het huis en garage is een begin gemaakt.
Het is triest om te zien hoe zo een heel leven verdwijnt en in een container wordt gesodemieterd.
Ik kan daar heel verdrietig van worden.

Jaren geleden wilden haar kinderen al dat ze naar een verzorgingshuis ging. Ze kon daar een mooie aanleunwoning huren met tuin, maar NEE, ze wilde niet. Met hand en tand heeft ze zich hier tegen verzet en met succes want ze mocht toch thuis blijven wonen. Er kwam meer hulp, een traplift, tafeltje-dekje en ze was zo blij!
Nu zit ze toch in een tehuis en dat is eigenlijk wat ze nooit wilde. Helaas is het niet anders.

Ik heb haar mee genomen naar het restaurant, waar ze lekker van een advokaatje met slagroom geniet.
Van het heden weet ze niet veel meer, en ze kent mij ook niet meer. "Wie bent u?"vraagt ze af en toe aan me. Wat ze wel weet is dat ze naar haar huissie wil en heel binnenkort, daar is ze van overtuigd! Want:"Ik heb het hier goed, maar ik ben het liefste thuis in m'n huissie".
Mooi verhalen kan ze over haar jeugd. Haar vader was jachtopziener en tot haar trouwen heeft ze in de duinen gewoond. Ze hadden geen gas of elektriciteit.
De duinen werden gepacht door een Jonkheer waar haar vader in dienst was.
Wat vader of de Jonkheer schoot werd door moeder klaargemaakt (konijnen en fazanten). Soms zat de voorkamer vol "hoge heren". Wat overbleef ging naar de poelier.
Ze kan zo mooi en smakelijk vertellen over vroeger, ik hang aan haar lippen en zij vertelt graag.
Ik zie het voor me. Een prachtige oude foto van haar als jonge vrouw met haar hond in de duinen, hangt boven het bed.
Aan haar ogen zie ik dat ze af en toe verdwaalt in haar eigen herinneringen, ik probeer dan de juiste vragen te stellen om haar er weer bij te halen.

Ze had zo'n mooi en rijk leven, het is bedroevend om te zien dat zij nu, op haar 93e, haar dagen moet slijten in een 2 persoonskamer, met als enige bezit een vensterbank waar ze haar persoonlijke spulletjes op kan uitstallen. En dan heeft zij nog geluk, want de andere persoon op haar kamer heeft alleen een nachtkastje .....

Controle

Ik zit weer eens voor paal met die hond! Horen en zien vergaat je bij zoveel herrie.
Pijn in mijn oren door het schelle blaffen van mijn schatje in de sfeervolle wachtkamer van glas en tegels, een slagerij is er gezellig bij!
Ik zit voor de jaarlijkse enting en controle bij de dierenarts. Ik ga op afspraak en zeker niet op het spreekuur! Dan kan ik wel met de pet rond gaan, voor deze geweldige show.
Om drie uur had ik een afspraak en klokslag drie uur ben ik aanwezig, en geen minuut eerder. Maar de dierenarts heeft niets met klokken.
Bij de balie staat een vrouw met twee kinderen mij meewarig aan te kijken.
"Dat doet ie anders nooit" probeer ik nog, wat overigens echt waar is. Thuis blaft hij nooit, echt waaks is hij gelukkig niet, in tegenstelling tot onze andere hond. Hij blaft alleen bij opwinding, als we naar de hondenschool gaan, als hij achter een konijn aanjaagt, of als ik hem door de benen laat slalommen of andere spelletjes met hem doe.
Ze begint een verhaal tegen mij over haar hond, maar waar ik geen woord van versta omdat mijn schatje zijn stembanden nog steeds aan het oefenen is.  Op goed geluk zeg ik af en toe: ''O'' of  ''nou, nou''.
Het wordt nog erger als er uit de spreekkamer een man met zijn labrador komt.
Stiekum probeer ik af en toe de snuit van mijn schatje met mijn hand dicht te knijpen wat maar even helpt, want ja hij moet wel blijven ademen.
Heel uitsloverig gaat de labrador braaf liggen wachten tot zijn baas bij de balie heeft afgerekend.
Als ze deur uitlopen geeft hij me een knipoog! "Zullen we ruilen?" ligt er op mijn tong, maar ik wil eigenlijk geen suffe labrador die achter je aan sjokt.
Ja ik wilde een hond met pit en daar pluk ik nu de zure vruchten van!
Eindelijk zijn we aan de beurt en ook in de spreekkamer blaft hij nog even lekker door.
"Goh" zegt de dierenarts, terwijl hij het hart van de hond beluistert, "je zou denken dat hij een heel snelle hartslag zou hebben, voor zo'n drukke hond, maar zijn hartslag is heel rustig en regelmatig".
Gelukkig maar, want voor iemand die meestal heel rustig is, had ik een verdomd snelle en onregelmatige hartslag!!

    

(Ik wilde er een WE 300 van maken, maar moest zo schrappen, dan was het geen leuk verhaal meer. Volgende keer beter!)

Opruiming

Vandaag heb ik even opruiming gehouden in de aaifoon.
Ik heb hem nu een half jaar en hij bevalt goed! Het leuke is dat je onderweg even snel een leuke foto kunt maken als je de CAMERA niet bij je hebt.
Hier even een kleine selectie.

 Hier was het nog koud brrr

 Stoute Pip op het aanrecht

 Mmmm chocomel voor Esther en mij

 Jongste kind ongeveer 16 jaar geleden (foto van foto)

Mooie tulpen in de slootkant op het werk

 

Charming!

 Mijn 1e poging parmigiana te maken (de smaak was goed!)

 Zoek de bal!

 Bretagne

 Zeedamp afgelopen woensdag (koud en nat)

 Snoet van Tess

 Klaproos in de berm

Wattsapp-plaatje, kreeg ik van jongste zoon (grapjas, hij is zo gek op zichzelf)

Weer thuis

Een van de fijne dingen van vakantie is het thuiskomen.
Het begint al als je je eigen straatje weer inrijdt. De bomen staan in bloei, de poes zit gezellig in de vensterbank op ons te wachten.
Op tafel staat een mooi boeket van oudste zoon en schoondochter.
En dan zo fijn, al je eigen spullen. Je eigen bed, toilet, lekkere stoel.

De auto uitladen, rommel opruimen, wasjes draaien, post en mail doornemen.
Even rondbellen: "We zijn er weer", vooral opa en oma zijn altijd weer blij dat we heelhuids thuis zijn!
En dan de tuin, wat is alles gegroeid in een week tijd! Het nieuwe gras staat al 1 kontje hoog, dus Man gaat gelijk maaien en ik keutel wat in het rond met een snoeischaar en de gieter.

Ook de buurtjes zijn ons niet vergeten, ze willen weten hoe het was, of we het leuk hadden.
Heerlijk hoor, we zijn weer THUIS!


Helaas ging op vakantie de lens, die ik het meest gebruik, kapot.
De meeste foto's heb ik met de telelens gemaakt.
Nog wat foto's:

      Deze mooie schatten van de zee hebben we mee naar huis genomen.

Natuurlijk hebben we nog oude meuk gescoord op een bric-a-brac! Een stoere oude kan en een koperen pan.

Bretagne

Bonjour, we zijn weer thuis na een heerlijke week in Bretagne!
We hadden mooi weer, als het al regende was dat 's nachts, en overdag scheen de zon.
De Bretonse kust is prachtig! De kustplaatsjes heel gezellig.
De mensen in Frankrijk zijn meestal erg vriendelijk, wij proberen vaak een praatje aan te knopen in ons beste (school) Frans, en dat wordt erg gewaardeerd.
Op een middag waren we verzeild geraakt in een barretje, waar de kroegbaas van oorsprong Portugees was, hij schonk duits bier en hij had nederlandse gasten (wij dus), hij vond zelf dat hij een wereldzaak had! Ook was hij heel trots op zijn prijzen (pas cher) en dat was ook zo, elf euro voor 3 koffie, 1 potje thee en 2 biertjes, waar vind je dat nog??
Ook had ik een leuke ontmoeting met een oude man op het strand, die oesters van de rotsen aan het hakken was. Ik sprak hem aan om te vragen wat hij aan het doen was, en dat vertelde hij graag!

Ik heb meer dan 500 foto's gemaakt. Hier een kleine impressie:

Lief!

Sinds januari ben ik een blogger.
Van een ''stille'' lezer ben ik zelf een blogger geworden.
En dat bevalt me goed! Ik vind het ontzettend leuk om zelf te verhalen en ook mee te leven en te lezen met de andere bloggers.
Bijna elke dag maak ik mijn "rondje'' en via via kom je soms op leuke nieuwe blogs terecht.

Maar het bloggen bracht ook iets anders leuks! Naast de vele meelevende, gezellige en inspirerende reakties, kreeg ik onlangs ook echt iets thuis gestuurd.
En dat kwam van Melody! Ze las mijn log over oude meuk, en stuurde mij een berichtje dat ze een oud strijkboutje voor me had.
Ik had inmiddels wel door dat "Mel" (zo noem ik haar in gedachten) een hele lieve en behulpzame vrouw is, die voor iedereen klaar staat. Maar dit had ik niet verwacht!
Vorige week ging de bel en daar was het pakje! Snel uitgepakt en ja hoor, zo een heb ik er nog niet.
Hij staat mooi te pronken bij de andere boutjes.
Lieve Mel, nogmaals heel hartelijk bedankt!!